Wat een stilte, wat een stilte.

Helaas was ik niet op vakantie, zoals allerlei andere gelukkige loggers.

U  begrijpt, ik had het druk.

Een beetje te druk.

Met verhuizen.

En werken.

En dozen uitpakken.

En al die andere dingen die op mijn a t/m z lijstje stonden.

 

En omdat ik nu toch in de bende zit, en druk ben, en punt.nl niet aansluit bij de grootste doelen die ik in het leven heb, is vanaf vandaag goudzilverbrons.punt.nl ook verhuisd.

Naar kobusenco.com.

Ik hoop natuurlijk dat u meeverhuist.

En dat u  daarna aan al uw vrienden, familie en kennissen vertelt, dat ik ben verhuisd.

Naar kobusenco.com.

En dat u vooral ook even, indien u een eigen site hebt,  overal op die site linkjes naar kobusenco.com plaatst.

Alstublieft.

Zonder log namelijk geen lezer.

En zonder  lezers  natuurlijk ook geen log.  

 

Ik moet u wel waarschuwen, de layout is nog niet echt perfectjes.

Daar bij kobusenco.com.

De kop past niet, mijn klokjes werken niet, en sowieso doet kobusenco.com gewoon niet wat ik wil.

Onbegrijpelijk vind ik dat.

Dat mensen en dingen niet gewoon doen wat ik wil.

Maar dat komt nog. Later.

Eerst de verhuizing.

En daarna zal ik wel eens laten zien, wie hier de baas is.

 

Ik zou willen dat ik er zo bij zat.

Op de porch.

Van de MilkMansion.
In mijn schommelstoel.

Beetje wiebelen. 

Beetje giechelen.

Beetje naar de vogeltjes wijzen en 'da' roepen.

 

Heel even af en toe probeer ik het.

Even relaxen op de porch.

Helaas past mijn dikke reet schattige ronde derrière niet in die schommelstoel.

En giechelen, naar de vogeltjes wijzen, en 'da' roepen, maakt misschien een beetje een vreemde indruk op de buren.

Nee, ik zit er niet zo bij als die blije Kobus.

Een onderuitgezakte Al Peg Bundy komt meer overeen, denk ik. Alleen dan zonder dat rode getoupeerde haar.

Onderuitgezakt na een dag werken. Op de porch. Denkend aan alles dat ik nog moet doen.

*Saai to do lijstje*

 

b) Dozen uitpakken.

c) Nog meer dozen uitpakken.

d) En nog meer dozen uitpakken.

e) Schilderijen ophangen.

f) Planken ophangen.

g) Grasmaaier kopen.

h) Gras maaien.

i) Tuinman/buurjongen/melkboer regelen om gras te maaien.

j) Internet regelen, zodat ik niet meer illegaal op een draadloos netwerk hoef in te loggen.

k) Internet regelen, zodat de telefoon het weer doet.

l) Een poetsvrouw zoeken.

m) Alle grepen en knoppen van de keuken vervangen.

n) Gordijnstof uitzoeken.

o) Gordijnen naaien.

p) Een kastje in de badkamer in elkaar zetten.

q) Nieuwe rubbertjes in de kranen zetten.

r) De elektricien bellen.

s) Meubels kopen.

t) Adreswijzigingen versturen.

u) Een stuk dakgoot vervangen.

v) Mezelf voorstellen aan de buren. Zodat ze weten dat ik niet alleen maar 'da' zeg.

w) Ons oude huurhuisje van boven tot onder te poetsen.

x) Alle gaten in de muren van ons oude huurhuisje dichtplamuren.

y) Mijn gezicht laten zien aan mijn baas.

z) Een feest plannen. Zodat ik bier kan drinken. Op de porch. Met mijn vrienden.

 

Ja ja.

Nog maar 26 dingen.

Dat moet lukken.

Ja.

Dus.

Nu.

Ik zou het bijna vergeten.

Bijna vergat ik het. In alle hektiek van het schilderen, klussen, inpakken, poetsen, opruimen, en al dat andere verhuisgedoe.
Ik denk dat ik in de ontkenningsfase verkeerde.

Maar dat kan nu niet meer.

Want morgen is het zover.

Morgen.

Al.

 

Na een valse start in de vorm van een mislukt weekendje Boston, en een nachtje uit logeren bij de buurvrouw, is het morgen echt zover.

Ik ga weg.

Naar een conferentie. In Washington DC.

Stiekem vind ik dat heel stoer.    

Even tussen neus en lippen door typen dat ik naar een conferentie in Washington DC ga.

U vindt het ook stoer, hè? Geef maar toe.

En ik heb er ook best zin in. In  die conferentie in Washington DC.

 

Maar ja.

Op die conferentie hè, daar zijn  kinderen  dus niet welkom.

Niet.

Dus.

Dus ik ga zonder.

Zonder kind.

Zonder het meisje dat ik  negen maanden lang  in mijn buik droeg.

En zonder het meisje dat ik de afgelopen negen eigenlijk al bijna tien maanden elke dag droeg. En zag.

Zonder mijn liefste Kobus.

Zonder.

Twee nachtjes.  

Twee hele nachtjes.
Ik ben er klaar voor.

 

En ik heb dus ook best zin in.

Lekker uit eten, beetje drinken, beetje uitslapen, beetje ouwehoeren,  en hopelijk leer ik er ook nog iets van. Alhoewel dat natuurlijk moeilijk is, want ik weet al zoveel.

Nu moet ik alleen mijn deputy director nog zover krijgen dat ze af en toe haar mond houdt.

Want zij gaat mee.

En ze praat.

Heel erg veel. En nogal hard.

En het is minstens drie uur rijden.

Ja.

Ik heb er zin in.

Of iets anders stoms doet. Of iets stoms vergeet. Ofzo.
En ik ben er klaar voor.

En toen was het 4 juli.

En zat je voor het eerst in een winkelwagentje.

En alle kindertjes in de winkel droegen rode, witte en blauwe kleertjes.

Maar jij hebt een Nederlandse mama.

En die denkt dat alle Nederlandse meisjes oranje dragen.

Of roze.

Roze Jip en Janneke pakjes.  

Gelukkig kreeg je nog wel een Amerikaanse vlag.

Op je eerste Independence Day.

*This blog may contain material some find inappropiate for children under 14*

In al mijn onschuld, en dat is een heleboel onschuld bij elkaar, plofte ik laatst na een drukke dag in de LoveSac.

En in mijn Sac keek ik HGTV.

Dat is helemaal mé natuurlijk. Op dit moment.

HGTV.

Want ik moet inspiratie op doen voor de MilkMansion.

Dus stelt u zich eens voor.

24 uur per dag Eigen Huis en Tuin.

Met Rob en Nico.

En Myrna. En Manuëla. En Minoesch. Marceline. Irene. En weet ik veel wie het allemaal nog meer hebben gepresenteerd.

En ik weet ook wel dat ik achterloop. Want nu hebben we heeft u Lodewijk. En Thomas. En Quinty.

Rob en Nico doen tegenwoordig heel andere dingen. Zoals achter de vrouwen aanzitten. Of de mannen.  

 

24 uur per dag Eigen Huis en Tuin dus. Heerlijk.  

Alleen is er af en toe wat reclame tussendoor.

Gelukkig is het maar af en toe.

En nu moet u weten, in de VS wordt best veel reclame gemaakt. Ook voor medicijnen.

En in de VS lijden blijkbaar ontzettend veel mensen mannen aan ED.
En die kijken allemaal HGTV. Om tien uur 's avonds. Denk ik tenminste.

ED dus. En mannen. En HGTV.

ED. Spreek uit eedie.

Of te wel Erectile Dysfunction.

En voor ED, of eigenlijk tegen ED, zijn allerlei middeltjes.

En die worden dan dus aangeprezen in spotjes. Meestal wrijft in deze spotjes een wat oudere man een iets jongere vrouw op zeer subtiele, maar toch ook suggestieve, wijze over de arm. En ondertussen kijkt hij haar een beetje semi-geil in de ogen.

En ED is natuurlijk heel vervelend, begrijp me niet verkeerd.  

Niet dat ik dat trouwens weet, maar ach je stelt je weleens iets voor, niet waar?

Maar die spotjes worden zo af en toe toch best wel irritant.

 

En toen zag ik, in al mijn onschuld, dit.  

 

En daar moest ik dus echt verschrikkelijk om lachen.

Verschrikkelijk.

Heerlijk.

Ooit lang geleden leefde er in een land hier ver vandaan een meisje.

Dit meisje was een heel bijzonder meisje.

Elk jaar, op haar verjaardag, werd ze namelijk, op fysiologisch miraculeuze wijze, steeds weer 25.

 

In langvervlogen tijden, ik denk in het jaar 2009, ging haar verjaardag als volgt.

 

Het meisje werd wakker.

De zon scheen. De vogeltjes floten.

Vandaag was het 29 juni.

Ze was jarig.

Naast haar lag een prins.

En de prins feliciteerde haar.

Maar hij gaf haar geen cadeau.

Ze ontbeten samen aan de keukentafel.

Stiekem was het meisje een beetje chagerijnig.

Want ze wilde heel graag een cadeau.

Na het ontbijt gaf het meisje haar liefste bezit, een prinsesje, af bij de goede fee.

De goede fee woonde naast het meisje en de prins, en hield heel veel van het prinsesje.

Het meisje en de prins gingen wat shoppen.

En nuttigden vervolgens een heerlijke lunch. Ze dronken zelfs champagne.

Maar het meisje had nog steeds geen cadeau gekregen.

Hierna gingen het meisje en de prins kijken bij hun toekomstige paleis. Dit paleis stond ook wel bekend als de MilkMansion. En vandaag zou het paleis eindelijk van hen worden.

In een groot kantoor zetten zij met een in inkt gedoopte ganzenveer wel dertig keer hun handtekening onder allerlei belangrijke documenten.

De prins fluisterde in het oor van het meisje dat dit haar cadeau was.
Maar het meisje was niet gek. Ze had heus wel gezien waar ze haar handtekening onder had gezet. En dat was geen cadeau. Dat wist ze zeker.

De prins en het meisje vertrokken weer naar het paleis.

Voordat ze het prinsesje bij de goede fee moesten ophalen, konden ze nog net even de schoonheid van hun paleis in het zonlicht bewonderen.

Toch keek het meisje een beetje stilletjes voor zich uit.

In het paleis aangekomen, sprak de prins de sindsdien legendarische woorden: 'Het prinsesje slaapt vanavond bij de goede fee. En wij gaan in alle kamers van het paleis sex hebben lekker een avondje naar de stad.'

 

De prins en het meisje leefden nog lang en gelukkig.

Het meisje had alleen vreemd genoeg geen verlovingsring.

Maar eigenlijk deed dat er niet eens zo veel toe.

 

 

 

 

Jaja. Het wordt een mooie dag vandaag.

 

Zoals ik al eens schreef, hou ik ontzettend van toetjes. Het maakt niet uit wat, als het er maar is. Want als het er niet is, weet een man deze vrouw pas wat zij mist.  

Deze toetjesmanie heb ik, voor zover ik weet, al van jongs af aan.

Vroeger, toen ik nog mit den Familien Ferien machte, rende ik altijd van het vliegveld danwel de busstop rechtstreeks naar het toetjesbuffet in het hotel.  

En die keuze hè, die keuze.

De toetjeskeuze bij de volpensionmettoetjesbuffethotels aan de Costa Brava.

Vers fruit, crema catalana, flan, pudding, ijsjes, gebakjes, madeleines en ga zo maar door.

Ja. Ik denk dat ik toen echt gelukkig was.

 

Helaas trouwde ik een man die deze liefde voor toetjes niet echt deelt. Stom, stom, stom! Sterker nog, van sommige toetjes gaat hij zelfs over zijn nek.  

Zoals van rijstepap.

En van griesmeel.

En laten dit nu net twee van mijn lievelingstoetjes zijn.

 

Mijn oma maakte de lekkerste griesmeel van de hele wereld. Een grote pudding in de vorm van een vis, overgoten met Japanse wijnbessensaus uit eigen tuin. Ooit, toen ik me afvroeg hoe het kon dat haar pudding zoveel lekkerder was dan die van mij, vertelde ze me haar geheime ingrediënt. Ze verving de helft van de melk door slagroom.

Laatst kreeg ik ineens zo'n zin in griesmeel. En na wat gesurf, stond er zomaar ineens een pak griesmeel op mijn Amerikaanse stoepje. En het pak zei tegen me: 'ik ben zoooo lekker, maak me klaar...'

 

Vandeweek ging ik aan de kokkerel.

Zonder slagroom.

Maar met halfvolle melk.

Zonder vispuddingvorm.

Maar met zes kleine bakjes. Zes. Voor mij. Alleen.

En zonder Japanse wijnbessensaus.

Maar met een eigen gemaakt sausje van aardbeien, frambozen, bosbessen en bramen.

Beetje inkoken, staafmixer en beetje suiker erin, klaar. Niet zo lekker als Japanse wijnbessensaus, maar best ok.

 

 

Nu moet ik trouwens stoppen. Ik heb over het toetsenbord gekwijld.